Τελευταία Νέα

Η Adeho καινοτομεί στη
Διεθνή Έκθεση
Θεσσαλονίκης

Η Adeho στις μεγαλύτερες
εφημερίδες της Ελλάδος

Προσεχώς νέα γραφεία
της Adeho και στο
κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Ελάτε στο αύριο της επισφάλειας

ΨΑΧΝΕΤΕ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ;

ΕΛΑΤΕ ΣΤΟ ΑΥΡΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑΣ

ΕΙΣΑΙ ΝΕΟΣ Ή ΝΕΑ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ;

Δυστυχώς έχεις καταλάβει πως για να επιβιώσεις σε αυτό τον κόσμο πρέπει με κάποιο τρόπο να βρίσκεις λεφτά, ο συνηθέστερος είναι η εργασία.

Συνήθως όλοι ξεκινάμε να δουλεύομε για να ενισχύσουμε το χαρτζιλίκι μας (εργασία φοιτητών και νέων) το οποίο σιγά σιγά μειώνεται οπότε και το ζήτημα της ανεξαρτητοποίησης από την οικογένεια και της εργασίας τίθονται πιο βίαια.

Εφημερίδα και στυλό, κυκλάκια σε αγγελίες, τηλέφωνο, ραντεβού για συνέντευξη ή για γνωριμία με το πιθανό αφεντικό, όλοι ψάχνουμε κάτι που θα μας ταίριαζε αλλά όλες και όλοι λίγο πολύ ξεκινάμε από τα ίδια: bar, λάντζες, σερβιτοριλίκι, πακετάδες, γραμματέες, και πόσες άλλες μονότονς δουλειές στις οποίες κανένας δεν θα ήθελε να δουλεύει για πάντα…

Και αν είσαι γυναίκα;

Εργάζεσαι κατά βάση σε τέτοιου είδους δουλειές όπου αναγκάζεσαι εκτός απ’ το να δουλεύεις να υποδύεσαι και όλους τους ρόλους που η «κοινωνία» απαιτεί από εσένα (θελκτική, ευχάριστη, μητρότητα κτλ.).

Πολλές φορές δουλεύουμε δίχως ένσημα και ασφάλεια -κοινώς «μαύρα»-, άλλες φορές με ορισμένου χρόνου συμβάσεις, απλήρωτες υπερωρίες και φυσικά με την δυνατότητα αντιπαράθεσης με το αφεντικό εναποθετημένη στην ατομική βούληση που συνήθως επιφέρει μιαν ωραία απόλυση και ούτω καθεξής.

Αυτή η κατάσταση τείνει να γίνει μόνιμη ακόμα και όταν έχεις άμεσες βλέψεις για μια σταθερή δουλειά και όλα όσα αυτό συνεπάγεται – από την άλλη ποιος θα επιθυμούσε σήμερα να κάνει το ίδιο πράγμα για 40 και χρόνια;;;

ΕΙΣΑΙ ΝΕΟΣ Ή ΝΕΑ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΑΙ ΨΑΧΝΕΙΣ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ;

Γνωρίζεις πως στην αρχή μπορεί να κάνεις κάτι άσχετο με το «αντικείμενό» σου αλλά λόγω της επιθυμίας σου να ανεξαρτητοποιηθείς πρέπει να δουλέψεις, περιμένοντας πάντα κάτι καλύτερο. Γρήγορα συνειδητοποιείς ότι η εργασία είναι ένας σκληρός εκβιασμός!

σιγά σιγά τα όνειρα σβήνουν.

αναγκάζεσαι να πληρώνεις και να παρακολουθείς σεμινάρια – είσαι υπό συνεχή επιμόρφωση για να είσαι ανταγωνιστικότερη /ος.

η προσωρινή κατάσταση στην οποία μπήκες τείνει να γίνει μόνιμη.

ΕΙΣΑΙ ΑΝΕΡΓΟΣ Ή ΑΝΕΡΓΗ;

Τρέχεις από ΟΑΕΔ σε ΟΑΕΔ.

Παρακαλάς δεξιά και αριστερά για μια δουλειά που, μπορεί να είναι και κακοπληρωμένη και «μαύρη».

σε καταδιώκουν απλήρωτοι λογαριασμοί και η σπιτονοικοκυρά σου.

η συνεχής εναλλαγή εργασίας και μη εργασίας σε έχει φτάσει στα όρια σου,

σε αναγκάζουν να κοιτάς την πάρτη σου – να πατάς επί πτωμάτων για να μπεις στον κόσμο της εργασίας.

Νιώθεις ηττημένος/η

ΕΙΣΑΙ ΣΕ ΑΠΟΓΝΩΣΗ;

Δεν είσαι ο μόνος ή η μόνη.

η ραγδαία αύξηση της κατανάλωσης ψυχοφαρμάκων παγκοσμίως αποδεικνύει πως όλο και περισσότεροι άνθρωποι είναι σε απόγνωση.

Άγχος, αβεβαιότητα, μοναξιά, κούραση, ματαίωση και εξάρτηση. Αυτές οι λέξεις δε μας είναι καθόλου άγνωστες.

Όλες και όλοι λίγο πολύ έχουμε περάσει ψυχολογικές κρίσεις που σχετίζονται με το άγχος της επιβίωσης, την υπαρξιακή μας συγκρότηση, τις σχέσεις μας με τους άλλους, τον εκβιασμό της εργασίας, τον φόβο του «θα μπορούσε να είναι και χειρότερα» αλλά και την κρυφή και αναιμική ελπίδα ότι «τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι αλλιώς».

ΜΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ Η ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑ;

Επισφάλεια είναι μια γενικευμένη συνθήκη ζωής που δεν σου επιτρέπει να σχεδιάσεις το μέλλον σου, να κάνεις όνειρα, να είσαι σίγουρος για την επιβίωσή σου, να μπορείς να δημιουργήσεις ανθρώπινες σχέσεις με συνέχεια στο χρόνο, να μπορείς να μοιράζεσαι όμορφα συναισθήματα χωρίς ον φόβο της απώλειάς τους, να μπορείς να νιώθεις ανεξάρτητη/ος. Η επισφάλεια σχετίζεται άμεσα με τις νέες εργασιακές σχέσεις –τα μερικά, ελαστικά ωράρια, την προσωρινή εργασία, την συνεχή κατάρτιση, την αποσύνδεση πτυχίου και εργασίας, τους αυξανόμενους ρυθμούς παραγωγικότητας αλλά και με τον σύγχρονο τρόπο ζωής.

Η επισφάλεια δεν έτυχε να συμβαίνει – δεν είναι κάτι που απλώς πρέπει να το διαβούμε και να το αποδεχτούμε παθητικά – η επισφάλεια δεν είναι κάτι καινούριο εμφανίζεται όμως ξανά στο προσκήνιο με νέα χαρακτηριστικά – άμεσα συνδεδεμένα με τις πολιτικές του κεφαλαίου αλλά και με την αποδυνάμωση των κοινοτίστικων κοινωνικών δομών και των σχέσεων αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων. Είναι άμεση συνέπεια της προσήλωσης όλο και μεγαλύτερου κομματιού της κοινωνίας στον κόσμο της κατανάλωσης αγαθών και της χρεοκοπίας των οραμάτων για μια διαφορετική κοινωνί. Το άγχος και ο φόβος είναι τα βασικά ψυχοκοινωνικά χαρακτηριστικά της επισφάλειας. Είναι όμως πράγματι τόσο άσχημα τα πράγματα;

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑ

Αυτό-οργανωνόμαστε στους χώρους που δουλεύουμε – μιλάμε με συναδέλφους, δημιουργούμε σχέσεις εμπιστοσύνης, ανοίγουμε μέτωπα με το αφεντικό, αυτοκαθορίζουμε τους όρους αντιπαράθεσης.

Αγωνιζόμαστε – δεν αφήνουμε τα αφεντικά να μας κάνουν ότι θέλουν, διεκδικούμε και τη παραμικρή μας ανάγκη, πάντα προσπαθούμε να μειώνουμε το χρόνο εργασίας και να αυξάνουμε το μισθό μας με όλα τα μέσα, μοιραζόμαστε εμπειρίες αγώνα και με άλλους ανθρώπους πέρα από τον εργασιακ χώρο, προσπαθούμε να μην περνάνε οι παρατυπίες της εργοδοσίας, βγαίνουμε στο δρόμο και διαδηλώνουμε.

Παίρνουμε τον χρόνο που μας κλέβουν πίσω – διεκδικώντας άμεση πρόσβαση στα βασικά αγαθά διαβίωσης αλλά και σε ό,τι χρειαζόμαστε για να εμπλουτίζουμε την ζωή μας με εμπειρίες, όνειρα και επιθυμίες. Κρατάμε απόσταση από την κουλτούρα της κατανάλωσης που τελικά μας εγκλωβίζει αντί να μας απελευθερώνει – μας οδηγεί στο να δουλεύουμε για να καταναλώνουμε πρότυπα και στυλ ζωής και στο τέλος δεν έχουμε να ξεχρεώσουμε ούτε καν τις δόσεις – ευχαριστώ δεν θα πάρω!

Δημιουργούμε σχέσεις αλληλεγγύης – όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε, προσπαθούμε να γνωρίσουμε τον διπλανό μας, να μάθουμε πόσο ανάγκη έχει ο ένας τον άλλο, να αφιερώνουμε χρόνο σε συλλογικές διαδικασίες, να στηρίζουμε ο ένας τον άλλο όταν έχει ανάγκη ( οικονομική, ψυχολογική κτλ.).